Czy zdarzyło Ci się kiedyś pomyśleć: „z jednej strony chcę, ale z drugiej nie mam siły”? albo „nie poznaję siebie, w jednej chwili jestem spokojn_ i cierpliw_, a czasem wybucham z byle powodu”? To nie przypadek, to Twoje wewnętrzne części dają o sobie znać.

Każdy z nas – choć z zewnątrz wygląda jak jedna osoba nosi w sobie różne części. Są w nas części odważne i lękliwe, pełne energii i zmęczone, krytyczne i opiekuńcze. Niektóre z nich powstały w dzieciństwie, inne rozwijały się w odpowiedzi na życiowe doświadczenia. Czasem są ze sobą w zgodzie, a czasem w konflikcie – i to właśnie wtedy odczuwamy wewnętrzne napięcie, niezdecydowanie a czasem nawet paraliż emocjonalny.

Jakie to mogą być części?

Chociaż każdy z nam ma swoją własną, unikalną strukturę wewnętrzną, wiele części, z którymi pracujemy w terapii i jest uniwersalnych. Oto kilka przykładów:

Wewnętrzny krytyk – to część, która zawstydza, mówi: „to za mało”, „inni są lepsi”, „nie możesz odpocząć”. Często wykształca się wcześnie – jako sposób ochrony przed odrzuceniem, wstydem czy porażką. Jego intencją może być motywowanie nas, ale sposób w jaki to robi, bywa raniący.

Wewnętrzne dziecko – to część która czuje bez filtra. Może być spontaniczna, radosna, twórcza.. ale też zraniona, lękliwa i opuszczona. Gdy nie ma kontaktu z bezpiecznym opiekunem (wewnętrznym lub zewnętrznym) często cierpi w ciszy.

Perfekcjonista – działa, organizuje, planuje. Chce byśmy byli najlepsi, idealni, niezawodni. Daje siłę do osiągnieć, ale często kosztem odpoczynku, luzu, relacji. Ta część często boi się oceny.

Sabotażysta / buntownik – to ta część, która często ” robi na przekór”, sabotuje nasze plany, np. zamiast pracować scrolluje telefon, zamiast zadbać o siebie – sięga po to, co szkodzi. Często działa z frustracji lub w obronie przed zbyt dużym wewnętrznym naciskiem.

Część opiekuńcza – troszczy się, łagodzi, wspiera. To głos współczucia i empatii – zarówno wobec innych jak i (gdy pozwolimy jej na to) wobec samych siebie. Czasem jest zagłuszona prze silniejsze, bardziej dominujące części.

Strażnik / kontroler – stara się „utrzymać wszystko w ryzach”. Nie dopuszcza trudnych emocji, blokuje płacz, złość czy bliskość. Często pełni funkcję ochronną, zwłaszcza u osób, które doświadczyły emocjonalnych zranień.

Część lękowa – przewiduje zagrożenia, ostrzega, unika ryzyka. Choć może się wydawać ograniczająca, jej intencją jest bezpieczeństwo. Czasem wystarczy jej posługach, by odkryć, czego naprawdę potrzebuje.

Po co o tym mówić?

W podejściu integracyjnym, w którym pracuję jako terapeuta, te części nie są problemem są kluczem. Każda z nich ma swoją historię, intencję i potrzebę. Nawet te, które pozornie nam przeszkadzają np. krytyk wewnętrzny, odkładacz na później czy głos lęku – kiedy zostaną wysłuchane i zrozumiane, okazują się pełnić ważną funkcję ochronną.

Praca z częściami to zaproszenie do wewnętrznego dialogu. To sposób by usłyszeć siebie w pełni – nie tylko to, co racjonalne, dobrze widziane i „dorosłe”, ale także to co zepchnięte, zawstydzone, zagubione czy niechciane. Dopiero gdy nawiążemy z nimi relację, damy im głos- możliwa staje się prawdziwa zmiana. Zmiana, która nie wynika z przymusu, lecz z głębokiego zrozumienia siebie.

Wewnętrzny świat to nie walka dobra ze złem – to rozmowa głosów, gdzie każdy ma swoje racje. I każdy zasługuje na wysłuchanie.

Jeżeli chcesz bliżej poznać swoje wewnętrzne części i dowiedzieć się jak z nimi pracować – zapraszam do kontaktu.